Landrynek Larry

Czasem w środku nocy,

Gdy nie mogę zasnąć,

Wyobrażam sobie

Słodyczowe Miasto.

W centrum tego miasta,

Gdzie ratusz i rynek,

Mieszka sobie pewna

Rodzina landrynek.

Wszystkie te landrynki

To miłe dziewczynki -

Z wyjątkiem jednego

Chłopca niesfornego.

Niesforny landrynek

Ma na imię Larry

I to, co wyczynia

Jest wprost nie do wiary:

Miast do szkoły chodzić,

Zmyka na wagary;

Gdy buty kupuje -

Nie zawsze do pary.

Kiedy się go poprosi

Aby trochę pomógł,

Szybko odpowiada,

Że go nie ma w domu.

W ogóle nie sprząta,

Mleko zimne pije,

Rzadko je śniadanie,

Rzadko też się myje.

Pewnego dnia dziwna

Naszła go ochota,

Aby się ubrudzić

Wskoczywszy do błota.

I już się w nim tarza,

Już brązowy cały -

Ten nasz rozrabiaka,

Niesforny, choć mały.

Nagle - cóż to, któż to?

Widzi swoją ciocię,

A jest cały mokry

I cały jest w błocie.

I słyszy landrynek:

"Co robisz, łobuzie?

Umyj zaraz ręce

Oraz brudną buzię!".

Uśmiecha się Larry

I mówi do ciotki:

"Może ze mnie łobuz,

Ale bardzo słodki!".