Franek Apacz

Mały Franek lubi psoty,

Drakę, harce i kłopoty.

Zrobić wielkie zamieszanie –

To dla niego jest zadanie.

Aż już wszyscy mówią: "Ech!

Franio idzie? Co za pech!".

Gdy go proszą na śniadanie,

Jest zajęty niesłychanie.

Innym razem: "Umyj ręce"

On – ucieka jak najprędzej;

Aż już smucą się rodzice

Narzekając: "Co za życie!”. 

Wszyscy proszą: "Grzecznym bądź!

Jesteś dzieckiem bądź co bądź";

Na co Franio: "Nie, nie, nie!

Robię to, co robić chcę!

I niech nikt mi nie powiada,

Że nie można, nie wypada!"

„Na nic prośby, groźby, krzyki.

Jestem Franio, Apacz dziki!

Jazda konna, polowanie –

To Apacza jest zadanie.

Nuda, spokój i rutyna

Są wrogami Indianina!”.

Tak też w Apaczów krainie

Miło życie Frania płynie;

Tylko smucą się rodzice

Narzekając: „Co za życie!”,

Prosząc znowu: „Grzecznym bądź!

Jesteś dzieckiem bądź co bądź”.

Aż raz Franio stłukł swą nogę

I tak upadł na podłogę,

Że go cały boli nos.

To dla niego istny cios,

A więc krzyczy: "Na ratunek!

Dajcie jakiś opatrunek!",

Wstaje, widzi, że sam stoi –

Każdy się Apacza boi;

Nikt nie zbliży się do niego

Martwiąc się, co będzie z tego.

Na nic jego prośby, krzyki –

Wszak to Franio, Apacz dziki!

I do dziś wciąż stoi tam:

Mały Franio, całkiem sam!